Jego Świątobliwość Lungtok Tenpai Nyima (1926-2017)

jest przywódcą duchowym wyznawców religii bon na całym świecie. Urodził się w Kjangtsang (Amdo - wschodni Tybet) w 1926 r. gdzie w wieku ośmiu lat wstąpił do klasztoru. Od 12 do 17 roku życia studiował tybetańską medycynę oraz rytuały tajemnych tantr odbywając w tym czasie kompletne praktyki wstępne pod przewodnictwem Szenraba Tenpei Gjaltsena (głównego lamy klasztoru Kjangtsang). Następnie wstąpił do Dialektycznej Szkoły kończąc ją po ośmiu latach odebraniem tytułu gesze w wieku 27 lat. Od 18 do 27 roku życia jego przewodnikiem duchowym był gesze Tenzin Lodro Gjatso.

Po zakończeniu nauki wyruszył w podróż do Gjarlung (wschodni Tybet) gdzie kopiując Kandżur Bonpo (ponad sto tomów) powrócił z nim następnie do rodzimego klasztoru. W następnym okresie pobierał nauki w klasztorach Jungdrungling, Menri i Khana. Na koniec udał się do klasztoru Drepung w Lhasie gdzie studiował przez pięć lat do 1959 r. Po inwazji chińskiej zbiegł przez Mustang do Pokhary, Nepalu i ostatecznie do Indii. Dowiedziawszy się na miejscu, że opat klasztoru Jungdrungling wraz z wieloma lamami bon schronili się w klasztorze Samling (region Dolpo w Nepalu) przyłączył się do nich. Ponieważ wszystkie teksty bon zostały w Tybecie (ostatecznie zniszczone w dobie tzw. Rewolucji Kulturalnej) postanowił on zebrać pozostałości opierając się na księgozbiorze klasztoru Samling. Pracę tę wykonywał razem z Samtenem Gjaltsenem Karmayem i Loponem Tenzinem Namdakiem. W tym czasie spotkał on brytyjskiego badacza prof. Davida Snellgrove'a (Uniwersytet w Londynie) z pomocą którego opublikował książki w Delhi. Na jego zaproszenie cała trójka wyruszyła na trzyletni wyjazd do Londynu (Katedra Studiów Orientalnych) sponsorowany przez Fundację Rockefellera.

Sandzie Tenzin Jong Dong (jak się wówczas nazywał) miał okazję zetknąć się z monastycyzmem zachodnim żyjąc i studiując wtedy przez jakiś czas z benedyktynami i cystersami. W 1964 r. był nawet na prywatnej audiencji u papieża Pawła VI. W tym samym roku powrócił do Indii i na prośbę Dalaj Lamy założył szkołę w Massori ufundowaną przez angielskich sponsorów. Przez trzy kolejne lata pozostawał jednocześnie zarządcą szkoły oraz nauczycielem gramatyki i historii tybetańskiej, przeznaczając swoją skromną pensję (300 rupii miesięcznie) w całości na uchodźców bonpo w Manalii (Indie). W 1966 r. gesze Sandzie Jong Dong wyruszył na Uniwersytet w Oslo gdzie został asystentem prof. Simonssona nauczając historii przez dwa lata. Tam spotyka prof. Per Kvaernego, najwybitniejszego obecnie specjalistę od tradycji bon.

15 marca 1968 r. w Norwegii otrzymał telegram, który zawiadamiał, że został wybrany przez strażników bon 33 opatem klasztoru Menri i duchowym przywódcą bonpo. Informacja ta poprzedzona tzw. dobrym znakiem, snem proroczym, skłoniła go do natychmiastowego powrotu do Indii i przyjęcia na swoje barki odpowiedzialności za czystość przekazu i całą wspólnotę bonpo. Wielu lamów przybyło z Tybetu, Nepalu i Indii dać Jemu swoje inicjacje i nauki. Przez ponad rok intensywnie przygotowywał się do roli opata i lidera bonpo, który podtrzyma wszystkie linie nauk. To za jego sprawą i Lopona Tenzina Namdaka powstał nowy klasztor Menri w Dolandżi oraz Dialektyczna Szkoła Bon w której przyznano wiele tytułów gesze, z certyfikatami uznawanymi przez Jego Świątobliwość Dalaj Lamę.

Przekaż dalej

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn