Yongdzin (Lopon) Tenzin Namdak urodził się w 1926 r. w Khjungpo Karro w prowincji Kham we Wschodnim Tybecie. W wieku siedmiu lat (1933) wstąpił do klasztoru Tingczen, który znajdował się w tym samym dystrykcie, a w 1941 wyruszył w podróż do Jungdrung Ling, jednego z dwóch największych klasztorów Bonpo w Tybecie Centralnym. Pochodząc z rodziny sławnej z wielu artystów, silnie zaangażował się w pomoc przy wykonywaniu serii fresków w nowowybudowanej w tym klasztorze świątyni. W 1944 wyruszył na pielgrzymkę do Nepalu i przebywał w Solo-Khumbu, Kathmandu, Pokhara i Mustangu. W 1945 powrócił do Jungdrung Ling i rozpoczął studia filozoficzne. W latach 1945-50 wraz ze swoim osobistym nauczycielem Gangru Rinpocze pędził mniej lub bardziej życie eremity. Pod jego kierunkiem studiował gramatykę, poetykę, dyscyplinę klasztorną, kosmologię oraz stopnie na ścieżce do oświecenia. W ślad za radą swego mistrza, w 1950 udał się do klasztoru Menri (którego nazwa oznacza "leczniczą górę") w prowincji Tsang w Tybecie Centralnym, aby zakończyć tam studia, przygotowujące do egzaminu na stopień gesze, będącego tybetańskim odpowiednikiem tytułu doktora filozofii. Stopień ten otrzymał w 1953 w Menri.

Od 1953 do 1957 był nauczającym mistrzem czyli profesorem w Menri. Ze stanowiska tego zrezygnował w 1957, gdy w Tybecie Centralnym zaczął narastać konflikt pomiędzy Tybetańczykami, a wkraczającymi chińskimi komunistami. Do 1960 pozostawał na odosobnieniu w klasztorze Seszig, położonym nad jeziorem Dangra w północnym Tsang. 10 marca 1959 w Lhasie wybuchło powstanie przeciwko chińskim komunistom okupującym Tybet. Wielu spośród najsławniejszych lamów Tybetu, włączając w to Dalaj Lamę i Dzialła Karmapę, zostało zmuszonych do opuszczenia ojczyzny, a fale tybetańskich uchodźców zalały Indie i Nepal. W 1960 Lopon Rinpocze również postanowił poszukać schronienia w Indiach, ale w drodze został postrzelony przez chińskich żołnierzy i wtrącony do więzienia, gdzie spędził dziesięć miesięcy. W końcu, kierując się poprzez małe księstwo Mustang, udało mu się przedostać do Nepalu.

W 1961 r. podczas pobytu w Nepalu, Lopon Rinpocze spotkał się i zaprzyjaźnił ze sławnym angielskim tybetologiem Davidem Snellgrovem, który zaprosił go do Londynu. W ten sposób Lopon zaczął wykładać na Uniwersytecie Londyńskim, a jako stypendysta Fundacji Rockefellera przez pewien czas wykładał też na Uniwersytecie w Cambridge. Współpraca z prof. Snellgrovem zaowocowała opublikowaniem książki The Nine Ways of Bon (Oxford University Press, London 1967), zawierającej fragmenty sławnego dzieła Zidzi, najobszerniejszej hagiografii Buddy Tonpy Szenraba. Było to pierwsze naukowe studium tradycji Bon, jakie opublikowano na Zachodzie. Lopon Rinpocze pozostał w Anglii przez trzy lata: od 1961 do 1964. Swoją drugą podróż do Europy odbył w 1969, kiedy to na zaproszenie prof. Helmuta Hoffmanna, wykładał na Uniwersytecie w Monachium, wnosząc swój wkład do przygotowywanego tam właśnie monumentalnego słownika tybetańsko-niemiecko-angielskiego.

Spośród prawie stu tysięcy tybetańskich uchodźców, jacy wymknęli się spod chińskiej okupacji Tybetu, wielu należało do tradycji Bonpo. Po ucieczce z prowincji Tsang, mnisi z klasztoru Menri znaleźli się w dystrykcie Kulu-Mandi w północno-zachodnim stanie Himaczal Pradesz. Zubożali, chcąc utrzymać się przy życiu, zostali zmuszeni do pracy przy budowie dróg. Wśród nich znajdował się Szerab Lodro, trzydziesty drugi opat Menri (1935-1963). Z powodu ciężkiej i wyczerpującej pracy, wielu mnichów zmarło lub. zaczęło zapadać na poważne choroby. W 1967 r. Lopon Tenzin Namdak Rinpocze założył osadę Bonpo w Indiach, która zostało oficjalnie zarejestrowana jako Fundacja na rzecz Tybetańskich Bonpo (Tibetan Bonpo Foundation). W 1969 położono tam fundamenty pod budowę głównej świątyni, której budowę ukończono w 1978 r. Nadano jej nazwę Pal Szenten Menri Ling. Cały kompleks klasztorny został pomyślany jako klasztorne centrum Bon i tworzył część Fundacji na rzecz Tybetańskich Bonpo.

Od 1970 do 1979 Lopon Rinpocze przebywa w Centrum Klasztornym Bonpo, kontynuując swoją działalność jako nauczyciel i autor, a ponadto aktywnie działa w Nowym Delhi, współpracując przy publikacji licznych ważnych tekstów Bon. Począwszy od przybycia pierwszych mnichów do Dolandżi w 1967, nauczaniem zajmował się Lopon Sangdzie Tenzin, poprzedni zwierzchnik nauczających w Menri, któremu towarzyszył jego następca Lopon Tenzin Namdak, założyciel osiedla w Dolandżi. Kiedy w 1968 Sangdzie Tenzin zmarł, na barki Lopona Tenzina Namdaka spadła pełna odpowiedzialność za edukację młodszych pokoleń mnichów. Do 1978 opublikowano wystarczającą liczbę pism Bonpo, w oparciu o które zorganizowano program nauczania. Dzięki temu, pod przewodnictwem Lopona Rinpocze w 1978 zorganizowano szkołę dla lamów, a sam Lopon został jednym z jej dwóch profesorów. Oficjalna nazwa szkoły brzmi Jungdrung Bon Szedrub Lobnjer Dude.

Ostatnio pod kierunkiem Lopona Tenzina Namdaka zbudowano kolejny klasztor Bon, który został zlokalizowany w pobliżu sławnego wzgórza Słajambhu na zachód od Katmandu. W 1989 Lopon Tenzin Namdak odbył swoją trzecią podróż na Zachód, tym razem do Anglii, Ameryki i Włoch, zaproszony przez Wspólnoty Dzogczen w tych krajach. W ciągu kilku miesięcy - od marca do sierpnia - Lopon Rinpocze przedstawił zainteresowanym uczniom z Zachodu nauki dzogczen zgodnie z tradycjami Bonpo Atri i Szang szung Njen dziu.

Na początku 1991 odwiedził też Niemcy, Anglię, Holandię i Włochy. W 1993 nauczał w Stanach Zjednoczonych, Holandii, Austrii i Niemczech oraz opublikował książkę Heart Drops Of Dharmakaya (Krople Serca Dharmakaji). W następnych latach nauczał w Holandii, Austrii, Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Włoszech, Francji i Danii. W 2000 i 2001 odwiedził Polskę, gdzie nauczał nauk dzogczen Atri oraz Tantry Matki. Podczas pobytu w tych krajach udzielił nauk odnośnie różnych systemów medytacyjnych i położył podstawy dla studiów nad naukami tradycji Bon.

W ten sposób Yongdzin Rinpocze od szeregu lat w wielu krajach udziela ważnych nauk Bonpo. Na stałe rezyduje w Katmandu w Nepalu.

Przekaż dalej

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn