Tradycja Jungdrung Bon

Bon jest najstarszą duchową tradycją Tybetu. Zawiera w sobie nauki i praktyki znajdujące zastosowanie w każdej sferze życia, włączając w to: relacje z jakościami elementów w otaczającej nas naturze, postawę etyczną i moralne zachowanie, rozwijanie miłości, współczucia, radości i wewnętrznej harmonii oraz najwyższe nauki Bonu – Wielką Doskonałość, czyli Dzogczen.

 

Klasztor Bon  Menri


Źródła historyczne Bonu podają, że założyciel tej religii Budda Tonpa Szenrab Miłocze pojawił się ze swymi naukami w krainie Olmolungring wiele tysięcy lat przed narodzinami Buddy Śakjamuniego. „Ol” symbolizuje niezrodzone, „mo” – nie zanikające, „lung” – prorocze słowa Tonpy Szenraba i „ring” – wiecznotrwałe współczucie. Niektórzy spośród przedstawicieli współczesnej nauki identyfikują Olmolungring jako Szang Szung, które było państwem rozciągającym się wokół góry Kailaś w zachodnim Tybecie i kolebką tybetańskiej cywilizacji.

Powiada się, że Tonpa Szenrab nauczał Bonu w trzech następujących po sobie seriach. Na początku przekazał „Dziewięć Ścieżek Bonu”; następnie nauczał „Czterech Bram Bonu i Piątej Skarbnicy”, aż w końcu wyjawił „Zewnętrzne, Wewnętrzne i Tajemne Wskazania”. Co się tyczy ostatniej serii nauk, to cykl zewnętrzny jest ścieżką wyrzeczenia i przynależy do systemu Sutr, cykl wewnętrzny oznacza przekształcenie i zaliczamy go do Tantry, i w końcu cykl tajemny jest scieżką samowyzwolenia zwaną Dzogczen. Taki podział na sutrę, tantrę i dzogczen występuje też w starej szkole buddyzmu tybetańskiego Nyingma.

Ci, którzy podążają za Bonem otrzymują w przekazie ustnym nauki i przekazy od mistrzów linii nieprzerwanej, aż od czasów starożytnych do teraz. Większość pisanych źródeł Bonu udało się uratować. Wiele we współczesnym Bonie przypomina buddyzm tybetański, ale wciąż zachowane w nim zostało bogactwo oraz posmak przed-buddyjskich korzeni.

Do niedawna te starożytne nauki Bonu dostępne były bardzo znikomej liczbie uczniów. Współcześnie lamowie podróżują na Zachód, docierając do obdarzonych szczęściem zachodnich uczniów, którym przekazują bogactwo swej duchowej tradycji i praktyk. Dzięki niezłomnym wysiłkom Jego Świątobliwości Lungtoka Tenpi Nyimy Rinpocze, 33-go Opata klasztoru Menri i Yongdzina Tenzina Namdaka Rinpocze, głównego nauczyciela w tradycji Bon, wybudowano poza Tybetem dwa klasztory. Klasztor Tashi Menri Ling założony w Tybecie w roku 1405, został ponownie wybudowany w Dolanji w Indiach. Natomiast XIV- wieczny tybetański klasztor Triten Norbutse, został ponownie ustanowiony w Kathmandu w Nepalu.

Klasztor Bon Triten Norbutse
Obydwa klasztory dysponują szkołami władnymi nadawać tytuł gesze, równy doktoratowi. Dodatkowo klasztor Menri prowadzi 8-klasową szkołę podstawową i sierociniec dla 150 chłopców i dziewczynek. Oba klasztory są współczesnym źródłem kultury Bonu oraz studiów nad nim i współczucia w działaniu.

Ze strony www.ligmincha.org
Tłum. Jarek Kotas

Przekaż dalej

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn